محله نازیآباد، واقع در منطقه ۱۶ شهرداری تهران، یکی از محلههای قدیمی و پرجمعیت جنوب پایتخت است که با تاریخچهای غنی و بافتی متنوع، جایگاه ویژهای در ساختار شهری تهران دارد.
این محله در گذشته روستایی به نام «نازآباد» بوده که در دوره قاجار به امینهاقدس، سوگلی ناصرالدینشاه، اهدا شد. پس از مدتی، این منطقه به محلهای مسکونی تبدیل و در سال ۱۳۳۴ به محلات جنوبی تهران اضافه شد و نام آن از «نازآباد» به «نازیآباد» تغییر یافت. در دهه ۳۰، دولت اقدام به ساخت هزار واحد مسکونی در این منطقه کرد که به «هزار دستگاه» معروف شد و بهعنوان سکونتگاه کارگران صنایع اطراف مانند راهآهن و کارخانه بلورسازی مورد استفاده قرار گرفت.
محله نازیآباد با بیش از ۷۰ میدان، ساختاری منظم و شبکهبندی شهری خوبی دارد که آن را از بسیاری از محلههای جنوب تهران متمایز میکند. این محله از شمال به بزرگراه بعثت، از جنوب به بزرگراه آزادگان، از شرق به خیابان بهمنیار و از غرب به خیابان شهید رجایی محدود میشود. دسترسی به نازیآباد از طریق بزرگراههای اصلی و ایستگاه متروی شهید بخرایی در خط ۱ مترو تهران امکانپذیر است.
از جمله ویژگیهای بارز نازیآباد میتوان به بافت مسکونی ترکیبی از خانههای ویلایی قدیمی و آپارتمانهای نوساز، مراکز خرید متنوع مانند بازار دوم و پاساژهای مدرن، مراکز فرهنگی نظیر فرهنگسرای بهمن، و بوستانهای متعدد اشاره کرد. این محله با وجود بافت تاریخی خود، همچنان با زندگی پررونق و پویا، یکی از مراکز مهم تجاری و فرهنگی جنوب تهران بهشمار میرود.
